Zorgsector in Menen protesteert tegen besparingen: “Een ramp voor onze gebruikers”

Christophe Lefebvre, 5/3/2020

Besparingen en het aanhalen van een broeksriem die reeds op zijn maximum staat. Over politieke beslissingen is al heel wat inkt gevloeid, maar vaak blijft het een ver-van-mijn-bedshow. Recente cijferoefeningen van de Vlaamse regering brengen hier echter verandering in. Het mes wordt in het PVB, het persoonsvolgend budget, gezet waardoor hulpbehoevenden wel tot 60 procent van hun ondersteuning zien verdwijnen. De zorgsector en hun gebruikers trokken hiervoor donderdag op straat.

Ilse Roelens in de woonkamer bij Dimitry Vansteenkiste. © CLL

Ilse Roelens (42) is één van de zorgverstrekkers die donderdag luidkeels door de straten van Brussel trok. We ontmoeten haar in de woonkamer van Dimitry Vansteenkiste (38), een van hun ‘gebruikers’. “Zelden tot nooit ga je ons horen spreken over patiënten”, grapt ze. “Ze zijn dat ook helemaal niet. Onze gebruikers zijn mensen met een frisse geest, maar in een fragiel lichaam. Ze zijn mentaal erg scherp, maar kunnen vanwege allerlei factoren hun volledige lichaam niet gebruiken. Dankzij het PVB zijn ze in staat om toch zelfstandig te wonen. Hun woning wordt aangepast naar hun noden en ze krijgen een speciale telefoon ter beschikking. Daarmee kunnen ze bellen naar onze centrale, waarna we ter plaatse komen. Ze gebruiken onze diensten, waardoor we ze ook graag als gebruikers bekijken.”

Huiselijke omgeving

Die diensten zijn erg gevarieerd zo blijkt. “Het gaat om een enorm uitgebreid pallet aan diensten, van medische ondersteuning tot de meer banale zaken zoals wassen of naar het toilet gaan. De essentie is echt dat de mensen in een huiselijke omgeving zoveel mogelijk zelfstandig aan de slag gaan. Ze bepalen zelf wanneer wat gebeurt, iets wat compleet anders is dan het leven in een instelling. Op die manier kunnen we hun geesten blijven stimuleren en benaderen ze zoveel mogelijk een normaal leven”, aldus Ilse.

© CLL

Takenlast

De besparingen, die door de Vlaamse overheid op tafel werden gelegd, gaan genadeloos snoeien in de dienstverlening die Ilse en haar collega’s aanbieden. “In 2016 werd er reeds voor het eerst gesnoeid”, gaat ze verder. “Toen was er sprake dat de nachtdienst moest verdwijnen en werd ook onze takenlast verdubbeld. Wat vroeger door twee mensen werd gedaan, moest nu door één iemand gebeuren. Het kon ook niet anders, want wij worden door onze gebruikers zelf betaald door middel van hun PVB. Nu gaat men nog een stapje verder en heeft men een erg bizar rekenmodel gebruikt om te bepalen wat iedereen nog krijgt. Onze gebruikers krijgen nog steeds een dienstverlening, maar door de nieuw aangekondigde besparingen, die zelfs oplopen tot 60 %, wordt het voor ons bandwerk. Doen we dat niet, dan kunnen onze gebruikers ons niet meer betalen en worden ze bijna verplicht om terug naar een instelling te trekken.”

Ik zou nog liever sterven dan terug te keren naar een instelling – Dimitry Vansteenkiste

“Voor mensen zoals Dimitry is dat een ramp. Hij belt ons dagelijks op als hij wil gaan eten. Nu al moesten we een oog op de klok houden, maar wat moeten we nu gaan doen? Zijn eten in z’n mond gooien om het toch maar snel en kostenefficiënt te gaan doen? Van zorg is er geen sprake meer, van rendement des te meer. Vaak heb ik het gevoel dat we terugkeren in de tijd. Mensen die niet perfect zijn, moeten uit het straatbeeld verdwijnen. Steek ze weg in instellingen zodat we ze niet meer moeten zien. Het is een gedachte die me doet walgen. Daarom trekken we op straat! We willen niet alleen onze stem laten horen, maar ook die van onze gebruikers.”

Ilse met Greet Ghesquière (50), eveneens een gebruiker van de diensten die met het PVB worden aangekocht. © CLL

Dimitry onderstreept de noodkreet van Ilse en was zelf ook aanwezig in Brussel. “Dankzij het PVB en mensen zoals Ilse kan ik nog steeds waardig leven”, reageert Dimitry. Via zijn hoogtechnologische rolstoel en de domotica in zijn woning is de permanente aanwezigheid van een hulpverlener niet nodig. “Ik kijk veel naar tv, waar ik graag het sport volg en ik werk ook vaak met de computer. (Dimitry toont een powerpointpresentatie die hij, op professionele manier, in elkaar stak, red.) Zonder schroom mag ik zelfs zeggen dat ik me heb kunnen ontpoppen tot een begenadigd Boccia-speler, een paralympische versie van petanque. Hoe moet ik het allemaal aanpakken zonder het PVB? Zoals de kaarten nu op tafel liggen, lijkt het er sterk op dat ik word geduwd in de richting van een instelling, weg van mijn huis. Voor mij is dat het einde. Het doet me erg veel pijn om het te zeggen, maar ik zou nog liever sterven dan terug te keren naar een instelling. Waarom doen ze ons dit aan?”

Beslissingen

Greet Ghesquière (50), een pittige en welbespraakte dame die enkele straten verder woont, is eveneens een gebruiker van de diensten die met het PVB worden aangekocht. “Er werden beslissingen genomen die invloed hebben op ons allemaal, zowel zorgverstrekkers als wijzelf”, steekt ze emotioneel van wal. “Niemand vroeg ons echter iets. Geen enkele van de politici die hun handtekening hebben gezet, is naar ons gekomen met de vraag hoe het verder moest. Ze beslisten en wij moeten het nu allemaal ondergaan. Ik nodig hen graag uit om bij mij aan tafel te komen zitten, zodat we kunnen praten. Maar we gaan natuurlijk hun handen en armen vastbinden zodat ze aan den lijve ondervinden hoe het dagelijkse leven er voor ons uitziet en hoe onze zorgverstrekkers van onschatbare waarde zijn.”

Ilse maakt, als ADL-assistent, deel uit van ADO-ICARUS, een van de elf zorgorganisaties in Vlaanderen. Samen met hun gebruikers startten ze een website waar iedereen een petitie kan ondertekenen.

Zorgsector in Menen protesteert tegen besparingen: “Een ramp voor onze gebruikers”