Chris Iemants, Kortrijk

Mijn naam is Chris.

In 1987, op 27-jarige leeftijd, had ik een zwaar auto-ongeval. De gevolgen waren en zijn tot op de dag van vandaag, niet min. Na een lange en intensieve revalidatie, was en is is de fysieke schade enorm groot.

Zelfstandigheid is gereduceerd tot een fractie van tevoren. Voor zowat alles moet ik beroep doen op assistentie. Wonen, terug naar de ouders vanwege geen alternatief. Mobiliteit, elektrische rolwagen.

De gevolgen op mentaal en praktisch vlak zijn ook voor de mensen rondom mij niet te overzien. Opstaan, toiletbezoek, wassen, aankleden, eten en drinken, de dagelijkse activiteiten, met assistentie van ouders, broer en zus, familie, vrienden…

Mentaal blijf ik tijdens een anderhalf jaar revalidatie in UZ Gent en ook nadien, sterk. Mijn zelfstandige werkzaamheden zet ik verder, met de hulp van medewerkers en vennoten.

1997, de grote stap, de grote uitdaging, “Zelfstandig Wonen”.

De grote stap, maar ook de stap en de gelegenheid die mij geboden wordt om terug “zelfstandig” te wonen. Dit met 24/7 ADL-assistentie en 24/7 oproepbare permanentie. Om zelfstandig te kunnen wonen zijn deze beide ondersteuningsvormen noodzakelijk voor mij en heel veel collega’s, met beperkte motoriek, mobiliteit,…

Om mijn leven verder zelfstandig te kunnen uitbouwen, moest ik echter mijn roots, mijn familie, mijn vrienden, mijn alles, achterlaten… Met een brok in de keel, verhuisde ik naar een plaats, 60 km ver, zonder netwerk, zonder familie, zonder vrienden. Het was en het is gebleken, een heel avontuur.

Maar, ik ontdekte opnieuw mezelf, in een “nieuw en zelfstandig leven”. Een zelfstandig leven zonder restricties van opstaan en wassen, eten en drinken, werken en vrije tijd, slapen gaan.

De 24/7 gedeelde ADL-assistentie met een 15-tal lotgenoten in de buurt, was een enorme troef in deze ontdekking en nieuwe ontplooiing van mijn leven. Mijn zelfstandige activiteiten moest ik na korte tijd stoppen vanwege de praktische bekommernissen die mijn handicap met zich mee brachten. In mijn “nieuwe leven” vond ik na korte tijd de weg van de vrijwilligersactiviteiten, allen binnen de sector van personen met een handicap.

Op lokaal vlak werd ik lid van de Stedelijke Adviesraad voor Personen met een Handicap, aansluitend secretaris en momenteel voorzitter. De activiteiten van een goed draaiende Adviesraad zijn wel op te lijsten maar geven dan nog geen zicht op de intensiteit daarvan. Naast regelmatige DB’s en AV’s, zijn er planadviezen voor stadsgebouwen en openbaar domein, nazicht uitgevoerde werken, screenings, overlegmomenten met kleine en grote spelers in de stad, initiatieven richting stad, tientallen mails per dag, telefoons,…

Ik was een tiental jaar lid van de RvB van een budgethoudersvereniging.

Ik werd lid van de RvB van onze zorgverstrekker (intussen 20 jaar), en vertegenwoordig mijn collega gebruikers zowel in de lokale Gebruikersraad als in een overkoepelend Gebruikersoverleg.

Al jaren geef ik vormingen met als thema, “omgaan met personen met een fysieke handicap”. Dit zowel in scholen waar de opleiding “zorg” wordt aangeboden, voor medewerkers van de stad, van baliepersoneel over gemeenschapswachten naar personeel van culturele centra, bedrijven, VZA (vergunde zorgaanbieders), woonzorgcentra, medewerkers gezinshulp,…

Ik werk mee aan projecten in de Hogescholen.

Daarnaast ben ik ook al een zestal jaar een van de vrijwilligers voor Rondpunt Vzw en verzorg vooral in de derde graad van het middelbaar onderwijs getuigenissen als verkeersslachtoffer, om onze aankomende generaties bestuurders, te informeren en te inspireren tot veilig autorijden.

Daarnaast neem ik uiteraard ook deel aan het maatschappelijk leven.

De vrijetijdsbesteding gaan van uitstapjes, weekendjes, concertbezoek, theatervoorstelling, musea,… Ik geniet enorm van het gastronomisch aanbod van ons land.

Een hele boterham, een hele boterham die enkel mogelijk gemaakt wordt door de 24/7 ADL-assistentie en 24/7 oproepbare assistentie!!!

Samen met heel wat collega’s, verlies ook ik 42% van mijn budget. Ik ben niet gek en kan goed rekenen, een gemiddeld verlies van budget bij al mijn collega’s van 34%, zal de kwaliteitsvolle en het flexibele assistentieaanbod, onmogelijk maken.

Het VAPH beweert dat onze ondersteuning gegarandeerd blijft, ik zie echter niet in hoe je dat met deze cijfers kan aantonen. Misschien kan een wiskundige ons hierbij helpen…

Wat met onze assistenten, daar wordt niet bij stilgestaan. We worden geduwd in de richting van flexibele en goedkope arbeid.

Verdienen assistenten geen volwaardig loon in deze sector? Assistenten die altijd in een één op één situatie werken, bij mensen met zware zorgbehoefte.

Trouwens, niemand moet denken dat deze flexibele assistentievorm alleen maar voordelen biedt. Onze assistenten lopen de ganse tijd van de ene naar de andere persoon om assistentie te bieden. Dagelijks zijn er wachttijden, onze assistenten hebben heus geen tijd om met hun duimen te draaien. Onze assistenten zijn altijd onze rots in de branding geweest. Wat gebeurt daarmee?

Uit vele gevolgde gesprekken en overlegmomenten, heb ik begrepen dat onze zorgvorm als te duur wordt bestempeld door VAPH en overheid. Men heeft daarbij altijd de VZA’s geviseerd. Zonder goed te kijken wat daar achter schuilging. “Mensen” gaan daarachter schuil, mensen in een kwetsbare situatie en positie…

23 jaar geleden verhuisde ik en samen met mij hebben heel wat mensen dat gedaan gedurende de voorbije decennia, naar een andere regio om mijn leven zelfstandig op de rails te kunnen zetten. Nu wordt dit alles onderuitgehaald. Immoreel!

Niemand van zij die deze beslissing samen hebben genomen, beseffen terdege wat de gevolgen zijn voor honderden en duizenden personen met een handicap. Bij iedere oproep die ik plaats voor assistentie, stel ik mij de vraag en dit al maandenlang, hoe zal dat zijn binnen een paar jaar… Zal ik überhaupt nog een oproep kunnen plaatsen, zal ik opstaan, gewassen worden, eten en drinken, gaan en staan, wanneer het aanbod dit toelaat. Wat met de vele niet te plannen opdrachten, toiletbezoek, een beetje of wat meer ziek zijn, een hulpmiddel dat kapot gaat,… Dit zal bijlange geen inclusieve woonvorm en vraaggestuurde zorg meer zijn.

Al maandenlang, sedert de bekendmaking en de consequenties van CF2, gaat er geen nacht voorbij dat ik niet wakker lig…

Wat ben ik de assistenten en alle medewerkers van onze VZA dankbaar voor het leven dat ik de voorbije 23 jaar heb kunnen uitbouwen.

Maar waar gaat dit nu heen?